متفاوت ترین پیامک ها

پيامك ، داستانك ، شعرك و هرچيز كوتاه ديگر
 
شعار های انتخاباتی حامیان دکتر محمدرضا عارف
ساعت ۱:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۳/۱٧  

 

متفاوت ترین پیامک ها: یازدهمین انتخابات ریاست جمهوری به روزهای برگزاری اش نزدیک می شود و گرچه شور و شوق آن قابل وصف با ساله های گذشته نیست اما در این سردی فضای انتخاباتی نیز گه گاه شعارهایی از میان حامیان کاندیداها شنیده می شود که شاید بازگو کردنشان در پرشور کردن فضای انتخابات بی تاثیر نباشد.

بر همین اساس برخی از شعارهای حامیان دکتر محمدرضا عارف در میتینگ ها و تجمعاتشان به شرح زیر است:

 

:: ای عارف قهرمان، امید نسل جوان

:: زنده باد اصلاحات

:: سلام بر خاتمی، درود بر عارف

:: نه جلیلی نه اشتون، گفت‌وگوی تمدن

:: هاشمی، خاتمی، حمایت حمایت

:: معاون خاتمی، کاندیدای مردمی

:: عارف زنده باد، روحانی پایبنده باد

:: صل علی محمد عارف ملت آمد

:: صل علی محمد بوی صداقت آمد

:: عارف زنده باد، خاتمی پاینده باد

:: ما بیشماریم

:: خاتمی هدایت ، هاشمی حمایت

:: صد واقعه چون دوم خرداد بسازیم

::سخت و مقاوم هستیم، حامی عارف هستیم

:: ما همه با هم هستیم ، یاور عارف هستیم

:: رای ما ، هرکی که خاتمی بگه

:: تا دولت خاتمی ، یک یاحسین دیگر

:: روحانی ، عارف ، اتحاد اتحاد

:: حضرت زهرا رو صدا می کنیم ، دوم خرداد رو به پا می کنیم

:: سرودهای "ای ایران" و "یار دبستانی"

 

عکس::

 



 
مناظره انتخاباتی؛ داغ ترین پیامک این شب ها
ساعت ۱٢:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۳/۱۱  

 

 

وقتی صداوسیما دل ملت را شاد کرد؛

پیامک ها و اس ام اس های پس از اولین مناظره انتخاباتی

 

اولین مناظره میان هشت تن از نامزدان یازدهمین مرحله از انتخابات ریاست جمهوری عصر روز جمعه در حالی برگزار شد که به به مسابقه از کی بپرسم مرحوم نوذری شباهت بیشتری داشت.

متفاوت ترین پیامک ها : در این مناظره که حدود چهار ساعت به طول انجامید، نامزدها در دوبخش مفرح! حضور داشتند و در بخش نخست سه دقیقه فرصت بیان اظهارات خود را داشتند و پس از آن هفت نامزذ دیگر در زمانی 90 ثانیه ای باید به نقد وی می پرداختند.

برنامه مفرح صدا و سیما اما در بخش دوم وارد فاز جالب تری شد و در آن مجری برنامه که مرتضی حیدری (مجری که در مقبل اظهارات رییس جمهور تنها لبخند می زد) بود از هشت نامزد انتخابات خواست در پاسخ به سوالات وی تنها بله یا خیر بگویند!!!

اما این موضوع بلافاصله با واکنش تند محمدرضا عارف، معوان اول سید محمد خاتمی در دولت اصلاحات روبه رو شد و وی در اظهارات شدیدی چنین مناظراتی را توهین آشکار به شان و وقت ملت و همچنین کاندیداها برشمرد و اعلام کرد که به این سوالت پاسخی نخواهد داد که این مقاومت عارف که پس از آن با انتقاداتی از سوی محسن رضایی و حسن روحانی نیز همراه بود ، سبب تغییر رویه برنامه از سوی مجری شد.

تغییر رویه برنامه اما فضای مناظرات را به فضای مضحکتری سوق داد چراکه در آن مجری برنامه با نشان دادن تصاویری به کاندیداها از آنان خواست که نظرشان را اعلام کنند که در این میان نیز تنها دکتر عارف به این رویه اعتراض کرد.

همین موضوع سبب به راه افتادن موج پیامکی گسترده ای در سطح اپراتورهای تلفن همراه در کشور شد که بطوریکه در عرض کمتر از یک ساعت از اتمام مناظره تعداد قابل توجهی از این پیامکها به دست دارندگان تلفن همراه رسید.

برخی از این پیامک ها به شرح زیر است:

* ماست خوری و گاز زدن گلابی آویزان در درخت برنامه بعدی نامزدها در دومین مناظره.

* عموهای فیتیله ای هشت نفر شدند!

* محسن رضایی نسبت به خراب بودن زنگش در مناظره اعتراض کرد.

* مرحله بعدی مناظرات در استودیو آکادمی گوگوش!

* سعید جلیلی : کاش با اشتون مذاکره میکردم!

* نقاشی با مداد شمعی و آبرنگ خواسته بعدی صدا و سیما از نامزدها.

* جمله سازی، فینال مناظرات خواهد بود.

* مرحله بعد تصاویری از همسر نامزدها نشان داده خواهد شد و نظرات سایرین را خواهند پرسید!

* بازی مافیا میان هشت کاندیدا برگزار می شود.

* گرگم به هوا ، لی لی ، دزد و پلیس و طناب کشی مهم ترین بخش مناظرات بعدی خواهد بود.

* اجرای پانتومیم از سوی حیدری و تشخیص کاندیداها

* عمو پورنگ ، مجری بعدی مناظرات

* شیرین کاری نامزدها ، برنامه بعدی رسانه ملی!

 و ...

موارد دیگری نیز بودند که امکان طرح آنها وجود نداشت، اما در صورت دریافت یا مشاهده پیامک های جدیدتر ،به این لیست اضافه می شود.



 
تصویری قدیمی و کمتر دیده شده از 5 بازیکن تیم ملی
ساعت ٥:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/٢٥  

 

متفاوت ترین پیامک ها: عکسی که می بینید مربوط به دوران مسابقات مقدماتی جام جهانی 1994 است و موضوع جالب در این عکس پوشش مشابه و یکسان بازیکنان است.

قریب به 20 سال از زمان ثبت این تصویر می گذرد و در این مدت هر یک از این بازیکنان تغییرات زیادی کرده اند.

 

بازیکنان تیم ملی فوتبال در سال 1994

 

 



 
ما چگونه ما شدیم ؟
ساعت ۳:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۳/۱۱  

 

   مردی در یک جنگل زیر یک درخت و نزدیک به یک رودخانه به خواب عمیقی فرو رفته بود. در آن سوی رودخانه ، عقربی خطرناک بر پشت لاک پشتی سوار شد و لاک پشت به آرامی عرض رودخانه را طی کرد و در این سوی رودخانه ، عقرب از روی لاک پشت پایین آمد و آرام آرام به سوی مرد حرکت کرد. درست در لحظه ای که عقرب به مرد رسید یک مار سمی هم خود را به مرد رساند. مار و عقرب با هم درگیر شدند. عقرب ، مار را گزید و مار متواری شد و در نقطه ای دوردست جان داد. عقرب هم آرام آرام به طرف رودخانه حرکت کرد. لاک پشت دیگری از راه رسید و عقرب بر پشت آن لاک پشت نشست. لاک پشت ، عرض رودخانه را طی کرد و در آن سوی رودخانه عقرب دوباره از روی لاک پشت پایین آمد و به سمتی نامعلوم حرکت کرد و از نظر ناپدید شد. مرد که در تمام این مدت در خواب بود ساعتی بعد بیدار شد و بساطش را جمع کرد و به سوی هدفی که از قبل تعیین کرده بود به راه افتاد.

این مرد هرگز تصور نمیکرد که اگر آن عقرب یا آن مار کمی زودتر رسیده بودند او نه تنها سلامت نبود بلکه شاید زنده هم نمیماند. مرد هرگز نمیتوانست تصور کند که اگر آن لاک پشت عرض رودخانه را بموقع طی نکرده بود عقرب هم بموقع نمیرسید و او از نیش مار در امان نمیماند. مرد هرگز تصور نمیکرد که اگر جریان آب رودخانه کمی تندتر یا کمی کندتر بود عقرب در محل دیگری از پشت لاک پشت پایین می آمد و چه بسا بموقع به او نمیرسید و مار او را نیش میزد. اصلا این مرد روحش هم از مار و عقرب و لاک پشت خبر نداشت و هرگز نمیتوانست تصور کند حالا که سرحال و قبراق میرود تا به نقشه هایش عمل کند اگر در کارهایش موفق شود ، مجموعه ای از عوامل همچون مار و عقرب و لاک پشت و رودخانه دست به دست هم داده اند تا او بتواند به راهش ادامه دهد.

   این یک داستان فرضی بود. اما آیا زندگی ما سراسر شامل واقعیتهایی شبیه به این داستان نیست؟ آیا میدانیم موقعیتی که در آن قرار داریم حاصل مجموعه ی پیچیده ای از عوامل و رویدادها است که ما از اغلب آنها بی خبر هستیم؟ اگر از من بپرسند چرا معلم شدی ممکن است با اطمینان بگویم که چون شیفته ی اخلاق یکی از معلمان خودم شدم تصمیم گرفتم که معلم شوم. ولی آیا واقعا همینطور است؟ پس چرا دیگر همکلاسهایم که مانند من در همان مدرسه و در کلاس همان معلم درس میخواندند به این راه نیامدند؟ پاسخ این است که مارها و عقرب ها و لاک پشت های دیگری در زندگی آنها وجود داشتند که زندگی آنها را به مسیر دیگری بردند و آنها هم مانند من اطلاعی از آن مارها و عقربها و لاک پشتها ندارند.

   چیزی که شاید خنده دار باشد این است که ما در موقعیت فعلی خودمان هم تصور میکنیم همه چیز براساس آنچه که دور و بر خودمان میبینیم ممکن است رخ دهد و چه بسا بیهوده نا امید میشویم و همه چیز را تمام شده تصور میکنیم درحالی که ابر و باد و مه و خورشید و لاک پشت و مار و عقرب و . . . . همه مشغولند تا اتفاقی بیفتد که هرگز فکرش را هم نمیکنیم !

 



 
پنج صفت مداد ...
ساعت ٩:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٢/٢٩  

 

 

پسرک از پدربزرگ پرسید: پدربزرگ در باره چه می نویسی؟
   پدربزرگ پاسخ داد: درباره تو پسرم، اما مهمتر از آنچه می نویسم، مدادی است که با آن می نویسم! می خواهم وقتی بزرگ شدی، مثل این مداد بشوی.

   پسرک با تعجب به مداد نگاه کرد و چیز خاصی در آن ندید:
    اما این هم مثل بقیه مداد هایی است که دیده ام.

   پدر بزرگ گفت : بستگی داره چطور به آن نگاه کنی، در این مداد پنج صفت هست که اگر به دست بیاوری برای تمام عمر به آرامش می رسی؛

  
صفت اول: می توانی کارهای بزرگ انجام دهی، اما هرگز نباید فراموش کنی که دستی وجود دارد که هر حرکت تو را هدایت می کند. این دست، خداست که همیشه تو را در مسیر اراده اش حرکت می دهد.

   صفت دوم: باید گاهی از آنچه می نویسی دست بکشی و از مداد تراش استفاده کنی. این باعث می شود مداد کمی رنج بکشد اما آخر کار، نوکش تیزتر می شود و اثری که از خود به جای می گذارد ظریف تر و باریک تر. پس بدان که باید رنج هایی را تحمل کنی که باعث می شود انسان بهتری شوی.

   صفت سوم: مداد همیشه اجازه می دهد برای پاک کردن یک اشتباه، از پاک کن استفاده کنیم. بدان که تصحیح یک کار خطا، کار بدی نیست. در واقع برای اینکه خودت را در مسیر درست نگهداری، تصحیح خطا مهم است.

  
صفت چهارم: چوب یا شکل خارجی مداد مهم نیست، زغالی اهمیت دارد که داخل چوب است. پس همیشه مراقب باش درونت چه خبر است.

   و سر انجام
پنجمین صفت مداد: همیشه اثری از خود به جای می گذارد. هر کار در زندگی ات می کنی، ردی به جای می گذارد. پس سعی کن نسبت به هر کار می کنی، هشیار باشی و بدانی چه می کنی.

 

 



 
معجزه و دیگر هیچ...
ساعت ٤:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱/۱۸  

 

    ما میبینیم

   ما میشنویم

   ما راه میرویم

..................

   وقتی میخواهیم راه برویم باید دستوری از طرف مغز به ماهیچه های پا برسد. این دستور به صورت یک جریان الکتریکی از مغز حرکت میکند و مسیر اصلی انتقال آن ، نخاع است.

   انسانی که نخاعش قطع شده باشد راه ارتباطی مغز او با ماهیچه های پایش قطع شده و فرمانهای مغز برای به حرکت درآمدن آنها به مقصد نمیرسند. چنین فردی فلج محسوب میشود. بارها پیش آمده فردی که نخاعش قطع شده و به گواهی پزشکان نمیتواند راه برود ناگهان بلند میشود و شروع به حرکت میکند. در این حالت همه تعجب میکنند و میگویند معجزه شده است!

   ولی آیا این واقعا معجزه است؟

   برای اینکه چیزی را ببینیم باید نور مریی از آن چیز به چشم ما برسد. از مردمک چشم عبور کند و پس از متمرکز شدن بر مرکز شبکیه ، توسط سلولهای عصبی در آن نقطه تبدیل به جریان الکتریکی شود و این جریان به وسیله ی عصب بینایی به مغز برود. در مغز تحلیل پیچیده ای انجام شود و برای ما تصوری از آن چیز به وجود آید. کسی که مردمک یا شبکیه یا عصب بینایی اش آسیب دیده باشد نمیتواند ببیند.

   برای اینکه صدایی شنیده شود باید مولکولها در محیط به ارتعاش درآیند و این ارتعاشها را به هم منتقل کنند تا به پرده گوش برسد و پرده گوش را به ارتعاش دربیاورد. این ارتعاش تبدیل به جریان الکتریکی میشود و توسط عصب شنوایی به مغز میرود. مغز آن را تحلیل میکند و تصوری از یک صدا برای انسان به وجود می آید.

   اینها را همه میدانند. اینها دانسته های انسان در علوم تجربی است.

   همه ی ما وقتی خواب هستیم چیزهایی را درخواب میبینیم. برای خیلیها پیش آمده است که در خواب ، جاهایی را ببینند که قبلا ندیده بودند و با آدم‌هایی روبه شوند و گفتگو کنند که قبلا آنها را ملاقات نکرده اند. اما بعدها و در عالم بیداری آن مکانها یا آدمها را میبینند. کمتر کسی است که چنین تجربه ای را نداشته باشد. حتی این موضوع برای خیلیها آنقدر تکرار شده است که دیگر عجیب به نظر نمیرسد.

   چگونه ممکن است چیزی را ببینیم درحالی که شب هنگام است و همه جا تاریک. و چشمانمان هم بسته است؟ چگونه ممکن است در سکوت شب درحالی که خوابیده ایم صداهایی را بشنویم؟

   دیدن چیزها درحالیکه چشمانمان بسته است و از طریق عصب بینایی جریانی به مغز نمیرود با توجه به آنچه که در علوم تجربی مطرح است غیرممکن است.

   آیا نتیجه ای که از خواب دیدن میگیریم غیر از این است که برای دیدن ، راههای دیگری هم وجود دارد؟ راههایی غیر از مردمک و شبکیه و عصبها ؟

   راه رفتن انسانی که نخاعش قطع شده و فلج است نشان میدهد برای اینکه فرمان حرکت به ماهیچه های پا برسد راههایی غیر از نخاع هم وجود دارند.

   چرا فقط وقتی که فرمان حرکت به ماهیچه های پا از راهی غیر از نخاع به ماهیچه ها برسد همه تصور میکنند که معجزه شده است؟

   اگر برای دیدن ، راهی غیر از چشم و عصب بینایی وجود دارد چرا برای سایر فعل و انفعالات در بدن راههایی به جز آنچه که در علوم تجربی مطرح است وجود نداشته باشد؟

   انسان وقتی به پدیده ای برمیخورد که نمیتواند آن را با توجه به اطلاعاتش توجیه کند ادعا میکند که معجزه شده است.

   به این ترتیب اگر راه رفتن فردی که نخاعش قطع شده یک معجزه باشد آیا خوابهایی که هر شب میبینیم معجزه نیستند؟

   فقط کمی دقت لازم است تا به این نتیجه برسیم که انسان برای هیچیک از پدیده های طبیعی دلیل قانع کننده ای ندارد و در توجیه همه ی آنها عاجز است. از حرکت یک الکترون در اتم هیدروژن گرفته تا تمامی آنچه که در همه ی کاینات میتواند ببیند و احساس کند.

 



 
نوروز؛ جشنی برای گریز از زشتی‌ها و تلخ کامی‌ها
ساعت ٥:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/٢۸  

 

 

 

ای همه شکل تو مطبوع و همه جایِ تو خوش
دلم از عشوه شیرینِ شکرخایِ تو خوش
نوروز نامه 1390
نوروز جشن پاکی و راستی، جشن شادی و شادمانی است: نیایشی که باید برای بهره‌مندی از بودن و زیستن در طبیعت و در جهان و همه لذت‌های آن، بهره‌مندی از زیستن و شادکامی‌های آن، به جا آورد. نوروز، جشنی است برای شاد بودن و شاد زیستن، جشنی برای گریز از زشتی‌ها و تلخ کامی‌ها: پناه بردن به اندیشه‌های نیک و یادگارها و خاطرات زیبا و تلاش برای از میان برداشتن، زشتی‌ها و پلیدی‌ها.
نوروز 90 نیز باید برای ما چنین باشد، هر چند، نمی‌توان خوش‌بینی را به جایی رساند که فراموش کنیم در چه جهانی زندگی می‌کنیم: جهانی از خون و آتش به ویژه در جایی از آن که ما زندگی می‌کنیم، در پهنه خاورمیانه که جوانانش امروز در نقطه نقطه زیر فشار فقر و تنگدستی و تحقیر به شورش درآمده‌اند و حاکمان بی‌اندیشه و ستمگر خود را به زیر می‌کشند، بی‌آنکه لزوما آینده‌ای درخشان در انتظارشان باشد؛ جهانی بی‌رحم زیرا بن‌بست‌هایی را برپا کرده است که کار را در کل آن به یک سردرگمی و پرسش و تردید بزرگ نسبت به آینده کشانده: اینکه انسان تا به کجا و با چه خطوط راهنمایی می‌تواند در رودررویی و نه در هماهنگی با طبیعت به پیش رود؟
در این میان شادیم و شاکر که نوروز، هر سال، چون چرخه‌ای ابدی با ما است تا نشان دهد و از آن بیشتر به ما بفهماند که هستی و طبیعت و زندگی، ارزش‌هایی بسیار فراتر از اراده قدرت‌طلبانه، خشونت‌ها و آزمندی‌های مال‌جویانه شبه‌آدم‌هایی هستند که جهان امروز را آلوده کرده و هم‌نوعان خود را به جایگاهی زار و بیزار از زندگی کشانده‌اند.
نوروز، زمانی مقدس است: زمانی برای نیایش و قدردانی بسیاری از ما، از اینکه پدران، مادران، فرزندان، بستگان، دوستان و ویژه جوانان خود، این نمادهای حقیقی تداوم زندگی و زیبایی هستی، را هنوز در شادکامی و سلامت در کنار خویش بر سر سفره‌ای از هفتگانه طبیعت داریم. اما نوروز، زمانی نیز هست که به یاد و خاطره همه کسانی باشیم که از این شادی و این نیک روزی محرومند، چه بسیار آنها که سال گذشته و تا همین روزهای آخرین، ما را ترک کردند، از بزرگان و اندیشمندان تا همه مردمان کوچه و خیابان که بی‌شک عزیزانی داشتند که امروز در غم آنها نشسته‌اند و جایشان بر سر سفره‌هایشان خالی است و در کنار آنها، همه کسانی که به هر دلیلی نمی‌توانند امسال را نزد خانواده و خویشان، دوستان و نزدیکان خویش حاضر باشند. باشد که نوروزهایی شادمانه‌تر در انتظار همه ما باشند.
«انسان شناسی و فرهنگ» همچون هر سال، با این نوروزنامه، رسم تبریک و هدیه را با ارمغانی از شعر امروز و دیروز به خوانندگان خویش به جا می‌آورد: ابتدا، برای همدردی با تمام انسان‌هایی که امروز در پهنه بزرگ خاورمیانه هر روز در جنگ و جدال با دیوان نادانی و زورگویی‌اند، همه جوانانی که هرگز بهارهای دیگر را نخواهند دید؛ و همچنین برای همه دوستانی که بهار و عید برایشان با شادی همراه نیست، ارمعان ما به آنها، شعری اندوهبار و سخت از «سایه» است. باشد که آنها، ما را نیز شریک غم خود و شاید این شعر گوشه‌ای از سفره نیانداخته نوروزی‌شان را پرکند. اما اشعار نوروزی خود را با شکرگزاری از آنچه هنوز از آن برخورداریم، از اندکی هوش و عشق و آرامش و توان بزرگ جوانان خود که بزرگترین بخت ما برای آینده‌اند، ادامه خواهیم داد؛ با امید برای آنکه چه آنها و چه همه ما بدانیم که زندگی معجزه‌ای است که باید در آن، حتی قدر کوچکترین نیکبختی‌ها را دانست و لب به شکوه نگشود، بلکه تلاش کرد بدی‌ها و ناشایستگی‌ها را با توان و اراده خود و با حرکت از بهتر کردن خود و سپس دیگران، بهبود بخشید؛ زمانی برای آنکه دانست زندگی معجزه‌ای است که برای همه انسان‌ها تنها یک بار اتفاق می‌افتد. چه بسیار انساهایی که این فرصت را از دست می‌دهند و یا آن را صرف خوشی‌های بیهوده، مال‌اندوزی و تخریب زندگی خود و دیگران می‌کنند و برای خویش و خویشانشان میراث شوم نفرینی ابدی را بر جای می‌گذارند؛ اما بدانیم که برای ما، برای همه ما، این زمان بی‌نظیر، فرصتی نیز هست که بتوانیم به‌رغم هر گذشته‌ای که داشته‌ایم، یک بار دیگر زندگی را، عشق و محبت و شور حیات را تجربه کنیم و این حیات را در خدمت زیبایی و نیکی، برای آرامش و خوشبختی دیگران، که جز خوشبختی ما نیز نخواهد بود، صرف کنیم. شایسته باشیم و بدانیم که دروازه‌های ابدیت و خوش‌نامی و سعادتی که می‌توانیم برای آیندگان به نام خود بر جای گذاریم، جز از این راه نمی‌گذرند.
امسال، بر سر سفره ما، «سایه» و حافظ و مولانای ابدی مهمانند.
نوروزی خوش و سالی پر بار داشته باشید.

ناصر فکوهی ( انسان شناس و استاد دانشگاه)

منبع: ایلنا